Bir dil bilimci, Türkçenin tarihsel gelişimini bir nehrin akışına benzeterek dönemleri sınıflandırmıştır. Aşağıdaki tabloda Türkçenin ana dönemleri ve bu dönemlere ait belirleyici özellikler eşleştirilmiştir. Ancak tabloda bir bilgi yanlışlığı yapılmıştır. Dilin gelişim evreleri ve karakteristik yapıları düşünüldüğünde, hangi satırdaki eşleşme düzeltilmelidir?
Şıklar
I. Satır: Altay Dönemi'nde Türkçenin henüz bağımsız bir dil olmadığı, diğer akraba dillerle ortaklık kurduğu bilgisi.
II. Satır: Eski Türkçe Dönemi'nde Göktürkçe ve Uygurcanın yanı sıra Karahanlı Türkçesinin de bu evreye dahil edilmesi.
III. Satır: Orta Türkçe Dönemi'nde Türkçenin kuzey-doğu ve batı olmak üzere farklı kollara ayrılmaya başlaması.
IV. Satır: Eski Anadolu Türkçesi döneminde dilin Arapça ve Farsça etkisinden tamamen arınarak öz Türkçe yapısına dönmesi.
V. Satır: Yeni Türkçe Dönemi'nin 20. yüzyıl başlarından itibaren 'Genç Kalemler' hareketiyle şekillenmesi.
Çözüm Açıklaması
Eski Anadolu Türkçesi (13-15. yy), Selçuklular ve Beylikler dönemini kapsar. Bu dönemde Türkçe, halk dilinde özgünlüğünü korusa da edebi dilde Arapça ve Farsça etkisi artmaya başlamıştır. Tamamen arınma ve öz Türkçe yapısına dönüş 'Yeni Lisan' hareketiyle yani Yeni Türkçe döneminde (20. yy) hedeflenmiştir. Dolayısıyla IV. satırdaki 'tamamen arınma' ifadesi tarihsel gerçeklikle uyuşmamaktadır.
Video Çözüm
AI ile video çözüm oluştur
İnteraktif Çözüm
Adım adım, sesli ve animasyonlu çözüm. Quiz ile kendini test et!