Fransız İhtilali'nin 'Milliyetçilik' (Nationalism) ve 'Ulus Egemenliği' kavramları, 19. yüzyıl Osmanlı modernleşme aktörleri tarafından farklı şekillerde yorumlanmıştır. Osmanlı aydınları, imparatorluğun parçalanmasını önlemek için 'Osmanlıcılık' fikrini bir üst kimlik olarak kurgulamışlardır.
Aşağıdaki karşılaştırmalı veri grafiği, 1789 ve 1856 yıllarındaki devlet-toplum ilişkisi parametrelerini temsil etmektedir:
Bu grafik ve dönemin anayasal gelişmeleri (Sened-i İttifak, Tanzimat, Islahat) birlikte değerlendirildiğinde; Osmanlı Devleti'nin 19. yüzyıldaki modernleşme çabalarının temel motivasyonu aşağıdakilerden hangisidir?
Şıklar
Merkezi otoriteyi kısıtlayarak yerel ayanların yönetimdeki gücünü anayasal güvence altına almak.
Teokratik yönetim yapısını tamamen terk ederek laik bir hukuk sistemine geçişi sağlamak.
Halkın yönetimdeki temsil oranını artırarak parlamenter sisteme kesintisiz bir geçiş yapmak.
Dış müdahaleleri engellemek ve tebaa arasındaki hukuki farkları gidererek devletin bekasını 'ortak vatandaşlık' temelinde korumak.
Ekonomik imtiyazları kaldırarak tüm vatandaşlar arasında gelir adaletini tesis etmek.
Çözüm Açıklaması
Osmanlı Devleti'nde 19. yüzyıl reformları (özellikle Tanzimat ve Islahat), milliyetçilik akımının etkisiyle ayrılmak isteyen gayrimüslimleri devlete bağlama ve Avrupalı devletlerin azınlık haklarını bahane ederek iç işlerine karışmasını önleme amacı taşır. Grafikteki değişim, 'Kul' sisteminden 'Vatandaşlık' kavramına (Osmanlıcılık) doğru bir eğilimi, yani parçalanmayı durdurmaya yönelik diplomatik ve toplumsal bir stratejiyi gösterir.
Video Çözüm
AI ile video çözüm oluştur
İnteraktif Çözüm
Adım adım, sesli ve animasyonlu çözüm. Quiz ile kendini test et!