Dede Korkut Hikâyeleri’nin dil ve anlatım özellikleriyle ilgili aşağıda yapılan çıkarımlardan hangisi, eserin edebî türler arasındaki konumunu belirleyen en ayırt edici özelliktir?
Şıklar
Hikâyelerde olayların nesirle (düzyazı), heyecan ve duygunun nazımla (şiir) ifade edilmesi.
Kullanılan dilin 15. yüzyıl Azeri Türkçesi ve Doğu Anadolu ağız özelliklerini taşıması.
Cümlelerin kısa, yalın ve fiil odaklı olması; gereksiz betimlemelerden kaçınılması.
Metin içerisinde 'sec'i' adı verilen iç kafiyelerin kullanılarak anlatıma ritim kazandırılması.
Anlatıcının 'Dede Korkut' adında bilge bir şahsiyet olması ve dualarla hikâyeyi bitirmesi.
Çözüm Açıklaması
Dede Korkut Hikâyeleri'nin en temel yapısal özelliği 'destandan halk hikâyesine geçiş' ürünü olmasıdır. Bu geçişin en somut teknik göstergesi ise, destanlardaki tamamen manzum yapının yerini, duygu yoğunluğunda şiir (soylama), olay anlatımında düzyazı (sozlama) şeklinde bir ikili yapıya bırakmasıdır. Diğer şıklar dil ve üslup özelliğidir ancak türsel dönüşümü A şıkkı kadar net tanımlamaz.